Skip to main content

விமர்சனக் கடிதம்

ஏழரைப் பங்காளி வகையறா நாவலுக்கான
எனது விமர்சனக் கடிதம்
-----------------------------------------------------
அன்புத்தோழர் அர்ஷியாவுக்கு வணக்கம்

இந்தக் கடிதத்தை ஏற்கெனவே எழுதியிருக்க வேண்டும்... நேரமின்மை மற்றும் தொடர்ச்சியான பணிச்சுமை காரணமாக இப்போதுதான் எழுத அமர்ந்திருக்கிறேன் ஒருவிதப் பெருமிதத்தோடு....

ஒரு நாவல் படித்து மிகுந்த உற்சாகத்தோடு நான் எழுதிய கடிதங்களில் இது இரண்டாவது கடிதம்... கதைக்குள்போகாமல் இவ்வளவுநேரம் பேசிக் கொண்டிருப்பது எனக்கு என்னவோபோல் இருக்கிறது...

உள்ளே வந்து விடுகிறேன்...

நாவலை ஆரம்பிக்கும்போது கதாபாத்திரங்களின் பெயர்கள், தொடர்ச்சியாக வாசிப்பதற்கு இடைஞ்சலை ஏற்படுத்தின... (நான் வாசித்த நாவல்களில் இஸ்லாமிய பெயர்கள் தாங்கிய முதல் நாவல் இதுவாகத்தான் இருக்கும் என்பதுகூட காரணமாக இருக்கலாம்) பின்னர் பக்கங்கள் செல்லச்செல்ல அந்தப் பெயர்கள் பரிச்சயமாகின. “நான் இப்படித்தான் வேண்டுமா வேண்டாமா” என்று தாவூது போல் முறுக்கிக் கொண்டன... வேண்டும் வேண்டும் என்று சொல்லியபடியே நான் படிக்க ஆரம்பித்தேன்...

ராஜாக் சாயபு சேர்த்த சொத்து, அபீல்பீ மூலமா வந்த சொத்து உள்ளிட்ட சொத்துக்களை வைத்துக் கொண்டு என்னசெய்வதென்றே தெரியாத தாவூதுவிடம், “வேலை செய்யாமல் எப்படி உங்களுக்கு பொழுது கழிகிறது?” என்று கேட்கும் அப்பாவித்தனம், அதை நாசூக்காக எடுத்துரைக்கும் பாங்கு நாவலின் கடைசிவரை அந்தப் பெண்ணின் தைரியத்தைச் சொல்லும் சாட்சிகள்...

பொசுக்கென்று வழிந்து விடுவதும்... பொசுக்கென்று கோபப்படுவதும்... இழந்தபின் இழக்காத கவுரவமும்... குழந்தைகளையும் மனைவியையும் விட்டுவிட்டு, பின் மனசுபொறுக்கமாட்டாமல் மீண்டும் வந்து அவர்களைத் தேடுவதில் உள்ள அன்புக்கோழைத்தனமும், மனைவியைக் காண முடியாமல் கூசிப்போகும் மனோசித்ரவதையும் தாவூதின் மீது மிகுந்த இரக்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது...

“அடப்பாவி உனக்கா இந்தக் கேடு” என்று மைண்ட் வாய்சில் பேசுகிறேன் என்று நினைத்து சத்தமாகவே பேச வைத்துவிட்டன என்னை... மேலும் வேலையை விட்டு நின்னப்புறம் “இன்னிக்கு லீவா” என்று மற்றவர்கள் கேட்கும்போது உள்ள தர்மசங்கடத்தை தாவூதுபோல நானும் அனுபவித்திருக்கிறேன்...

வெற்றிலை போடுவது, மீன் பிடிப்பது, பெரியாஸ்பத்திரி அட்மிஷன் போடுவது, பள்ளியில் சத்துணவு வாங்கிச் சாப்பிடுவது என்று பல விஷயங்கள் மனதை கிளறி விதை முளைக்கச் செய்பவை...

குத்தூஸ்-சின் நரித்தனம், அவர் நடத்தி வைத்த பிரம்மாண்ட கல்யாணம், கணக்குச் சொல்லும் இடம், பத்திரப்பதிவு, கடைசியில் தாவூதிற்கு உதவுவது என்று அவர் தனித்து நிற்கிறார்.

உசேன், அவனது நண்பன் பாண்டி அவர்களது நட்பு அருமை.
இன்னும் சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்... 400 பக்க நாவலை ஒரு ஏ4ல் எழுதுகிறேன் என்ற குற்றவுணர்வு இருக்கிறது...

“கவுரதையும் ரோஷமும் நாலுநாளைக்கு கூடவருமா? அப்புறம் பசிக்குமே!”

“மனுஷன் தன்னோட சுயத்தை இழக்குறது பாதுகாப்பான வாழ்க்கையைத் தேடுறப்பத்தான்”

- இவையிரண்டும் என்னை இன்னமும் ஏதோ செய்து கொண்டே இருக்கின்றன.

Comments

Popular posts from this blog

சமூகநீதிக் காவலர்

ப ள்ளிகளில், கல்லூரிகளில், அரசு அலுவலகங்களில் நமது மூத்த தலைமுறையினர் கண்டிருக்கும்  அதிகாரிகள், அலுவலர்கள் ஆகியோர் கிட்டத்தட்ட ஒரே மாதிரியாகத்தான் தோற்றம் கொண்டிருந்தார்கள்... நீங்கள் நூற்றாண்டு கடந்த கல்லூரிகளுக்குச் சென்று பார்த்தால் பெரிய பெரிய புகைப்படங்களை மாட்டியிருப்பார்கள் அதில் தொங்கிக் கொண்டிருப்பவர்கள் அனைவரின் உடை, பாவனைகளை வைத்தே அவர் ஒரு குறிப்பிட்ட இனத்தைச் சார்ந்தவர் என்பதை எளிதாகக் கண்டுபிடித்துவிடலாம். சகலத்திலும் உயர்ந்த பதவிகளை எல்லாம் அவர்களே அலங்கரித்துக் கொண்டார்கள் என்பதற்கான வாழ்வாங்கு சாட்சி அது... ஆனால் இப்போது கல்விநிலையங்கள், அரசு அலுவலகங்களில் உயர் அதிகாரிகள் முதல் அடிப்படை பணியாளர் வரை எத்தனை விதமான முகங்கள்... எத்தனை விதமான தோற்றங்கள்... எத்தனை விதமான நடை, உடை, பாவனைகள்... தமிழ்மொழியே ஆனாலும் விதவிதமான பேச்சுத் தொணிகள்... இவை அனைத்தையும் நாம் கண்டும் கேட்டும் வருகிறோம்...  கண்கொள்ளாக் காட்சியல்லவா இது...  திடீரென்று மலர்ந்து விட்டதா இந்த சமூகமாற்றங்கள்... என்னதான் நடந்தது... இதற்குப் பின்னே? 1990ம் ஆண்டு இதே ஜூன் மாதம்.... பிரதமர்...

கேள்விகள் - சிறுகதை

கன்னிமயில். இதுதான் அந்த எட்டு வயசுக்காரியோட பேரு. மாம்பழத்தை பாதியா வெட்டி அந்தப்பக்கம் கொஞ்சம் இந்தப்பக்கம் கொஞ்சம் வச்சுவிட்ட மாதிரி, புஸ் புஸ்னு பூரி மாதிரி இருக்கும் அவளோட கன்னம். தேங்காச்சில்லக் கொண்டாந்து அவ பல்லுக்கிட்டக்க வச்சுப்பாத்தோம்னு வச்சுக்குங்க... சில்லு எது? பல்லு எது?ன்னு கொழம்பிப்போற அளவுக்கு அம்புட்டு வெள்ளைவெளேர்னு இருக்கும் அவளோட பல்லு... அறிவுக்கொழுந்துன்னுவாகளே... அது அவ விஷயத்துல கரெக்கட்டுதான்... அப்படிப்பட்ட அறிவுக்கொழுந்து அவ... அவ கேக்குற கேள்விக்கு பதில் சொல்லத்தெரிஞ்சவுக ஊருக்குள்ள ஒருத்தருமில்லன்னா பாத்துக்குங்க... என்னத்தையாவது கேட்டுப்புடுவா... கேட்டவுக திருத்திருன்னு முழிக்கிற முழியப் பாக்கணுமே... பாவமா கெடக்கும் அதப்பாக்குறவங்களுக்கு... அன்னிக்கு ஒருநா கன்னிமயிலு வீட்டுக்குள்ள சருவப்பானைய கவுத்துப்போட்டு உக்காந்துக்கிட்டு பிளேடு கத்தியால நெகம் வெட்டிக்கிட்டிருந்தா... அவளோட ஆத்தாக்காரி அன்னபாக்கியம் பதறிப்போயி, அவக்கிட்டக்க ஓடியாந்து "அடி கூறுகெட்டவளே...! வீட்டுக்குள்ள நெகம் வெட்டிப்போடுறவ... தரித்திரன்டி... வீடே வெளங்காமப்போயிரும்டி......

விடுதலைப்புலிகள் மற்றும் அதன் தலைவன் பிரபாகரனின் மாபெரும் தவறுகள்...

இயக்கத்தில் மாற்றுக் கருத்து உள்ளவர்கள் ஒழிக்கப் பட்டனர். ஆலோசனை சொன்னவர்கள் அழிக்கப்பட்டனர். தனி ஈழத்திற்காக போராடிய மற்ற போராளிக் குழுக்களை இயக்கத்தினர் அரவணைத்துச் செல்லவில்லை. 1990க்குள் மற்ற போராளி இயக்கங்களை, அதில் உள்ளவர்களை அழித்து ஒழித்தனர். 1990 அக்டோபரில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து 28000 முஸ்லீம்களை வெளியேற்றினர் பாரதப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் கொலை செய்தனர். இதனால் போரின்போது இந்திய அரசாங்கத்தை நிர்ப்பந்திக்க தமிழக அரசியல்வாதிகளால் முடியாமற் போன நிலைமையை ஏற்படுத்தினர். கருணாவுடன் ஏற்பட்ட கருத்து வேறுபாடு காரணமாக அவரை கொலை செய்ய திட்டமிட்டனர். இதன்பின்னர் சந்திரிகா காலம் வரை விடுதலைப் புலிகளின் இடங்களைப் பற்றி சிங்கள அரசுக்கு எதுவும் தெரியாத நிலையில் கருணா சொல்லிய அனைத்து தகவல்களும் இலங்கை ராணுவத்திற்கு பேருதவியாய் இருந்தன... பிரபாகரன் உள்ளிட்ட அனைவரும் அழித்தொழிக்கப்பட்டார்கள்... இயக்கத்தினரின் பேரழிவிற்குக் காரணம் கருணாவின் ஸ்கெட்ச். அடிப்படைக்காரணம் யார் ஆலோசனையையும் மாற்றுக்கருத்துக்களையும் கேட்காதது... அவர்கள் அரசியல் பாதைக்கு திரும்பாததே முக்கிய...